Annemarie Petri over het ornithologisch museum:
"Tijdens een vakantie in Toscane bezochten we de middeleeuwse stad San Gimignano, waar zich volgen de reisgids een ornithologisch museum zou bevinden in een oude barokkerk. Aangezien ik een groot liefhebber van dit soort musea ben had ik me daar al weken op verheugd. Het leek me prachtig: geschilderde koepels en vergulde pilaren waar struisvogels, pelikanen en vogels van over de hele wereld bezit van hadden genomen. Mijn teleurstelling was dan ook groot toen het museum een afgebladderd kapelletje met wat door de motten aangevreten vogels bleek te zijn. Mijn fantasiën zijn altijd mooier dan de werkelijkheid. Gelukkig kun je als kunstenaar je eigen wereld scheppen. Deze serie etsen geeft weer hoe het ornithologisch museum er in mijn fantasie uitzag. We hadden er niet voor naar Italië hoeven reizen."
Annemarie Petri werd op 19 april 1965 geboren in Den Haag. Zij volgde haar opleiding aan de vrije academie in Den Haag.
Haar werk bestaat uit collages, etsen en beelden. Zij maakt bij het ontwerpen van haar etsen ook gebruik van de collage-techniek. De collages zijn opgebouwd uit fragmenten van oude gravures, boekillustraties en behangstalen.
Door het samenvoegen van ongelijksoortige elementen speelt zij een subtiel spel met onze waarneming. De interieurs onderzoeken spelenderwijs de mogelijkheden van het tweedimensionale vlak om een illusie van ruimte te wekken. Platte muurvlakken geven de indruk van een kamer terwijl voorwerpen, schilderijen en gedecoreerd behang een hele andere ruimte suggereren; zoals het oerwoud of de zee.
In feite is dat wat we zien even vlak als het papier waarop de voorstelling ligt. Een tweedimensionale voorstelling schept niet alleen de illusie van ruimte, maar ook van beweging, van leven. We zien een vogel, vissen en koraal. Deze zijn echter niet levend, maar levenloos. In het werk van Annemarie Petri komen geen levende wezens voor, alleen maar “namaak-leven”, zoals standbeelden, poppen en opgezette dieren. Het zijn juist deze levenloze objecten die in belangrijke mate zorgen voor de verstilde en aan de tijd ontrokken sfeer.
De collages verbeelden als het ware de tweeledige houding van het volwassene ten opzichte van de verbeelding; aan de ene kant het verlangen om net als het spelende kind op te gaan in een wereld van fantasie, aan de andere kant het noodlottige bewustzijn dat deze fantasiewereld niet echt is. Wanneer we naar een voorstelling op een plat vlak kijken moeten we ons even overgeven aan de illusie, maar tegelijkertijd kunnen we niet vergeten dat het niet meer is dan een illusie.
Het werk van Annemarie Petri thematiseert juist deze spanning tussen de levenloze afbeeldingen en het afgebeelde leven.
