Elisabeth Varga is beeldhouwer en medailleur in Amsterdam.
Zij volgde een opleiding aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunst te Amsterdam aan het eind van de jaren zeventig tot begin jaren tachtig. Hoewel beeldhouwen haar voornaamste occupatie is, kreeg zij haar bekendheid door haar penningen ("medailles"). Zij was de eerste kunstenaar die deze penningen als kleine staande sculpturen ontwierp, in plaats van de gebruikelijke liggende penningen.
In de jaren na haar studie ontwikkelde zij haar, zo herkenbare, eigen vormtaal. Als zelfstandig kunstenaar begon ze met portretopdrachten en medailleurskunst (twee dimensionale reliëfs), terreinen die haar in eerste instantie niet erg aanspraken. Achteraf bezien vond ze het een zeer interessante werkperiode, zowel door de intensieve band met de
geportretteerden, als door de eigen weg die ze vond in de medailleurskunst.
Zij volgde in grote lijnen de traditionele regels voor deze zogenaamde penningkunst, maar wist door het 'staande' karakter van iedere penning een zelfstandig kunstwerk te maken.
Pas later is Varga met het materiaal Cortènstaal gaan werken. 'Staal
beschouwde ik eerst als een materiaal van anderen. Ik vond het kil en hard,
en als boetseerder stond het ver van mij af.' Via haar grote beelden groeide ze naar het materiaal toe. Brons was te zacht en te kwetsbaar, terwijl staal de juiste hardheid en statigheid bezit voor haar dansbeelden.
Cortènstaal is een staalsoort die een roesthuid vormt die het materiaal
tegen verdere corrosie beschermt. De ideeën voor haar beelden doet zij op bij de vele dansvoorstellingen die zij bezoekt en door haar contact met nationale en internationale choreografen en dansers. Zij werkt met diverse materialen, zoals cortènstaal, diverse steensoorten en brons.
